Wie schrijft brengt de doden tot leven en zal zelf ook eeuwig leven. Toch?
‘Maar ik zal heerlijk in mijn vers herrijzen’, schreef Willem Kloos. Iedereen gaat dood en niemand weet wat er na of achter de dood ligt. Maar we praten er graag over: Gilgamesj zocht de onsterfelijkheid, Odysseus sprak met de doden, Jezus stond uit de dood op.
Marjoleine de Vos gaat in gesprek met schrijver Willem Jan Otten over de kracht van het mythologische, de mythe in het eigen leven en in de poëzie.
Over de manier waarop we betekenis geven aan eten, maar ook over hoe we in eetmataforen denken en praten om duidelijk te maken wat belangrijk voor ons is.
Zonder de taal van de mythe, dus zonder verhalen waarin het onmogelijke niet geschuwd wordt om het mogelijke te verhelderen, kunnen we onszelf en onze levens niet begrijpen.
Iedereen wil mooi zijn, of op zijn minst mooi gevonden worden door anderen. Jonge meiden en hun moeders worstelen beiden met hun lichaam.
Wat is er voor nodig om het roer werkelijk om te gooien en de omwenteling naar een meer duurzame, menselijke en solidaire samenleving voor elkaar te krijgen?
De moderne mens lijkt erg van zichzelf te houden, als je de sociale media mag geloven. Maar is dat wel zo?
