Wie schrijft brengt de doden tot leven en zal zelf ook eeuwig leven. Toch?
‘Maar ik zal heerlijk in mijn vers herrijzen’, schreef Willem Kloos. Iedereen gaat dood en niemand weet wat er na of achter de dood ligt. Maar we praten er graag over: Gilgamesj zocht de onsterfelijkheid, Odysseus sprak met de doden, Jezus stond uit de dood op.
Marjoleine de Vos gaat in gesprek met schrijver Willem Jan Otten over de kracht van het mythologische, de mythe in het eigen leven en in de poëzie.
Over de manier waarop we betekenis geven aan eten, maar ook over hoe we in eetmataforen denken en praten om duidelijk te maken wat belangrijk voor ons is.
Zonder de taal van de mythe, dus zonder verhalen waarin het onmogelijke niet geschuwd wordt om het mogelijke te verhelderen, kunnen we onszelf en onze levens niet begrijpen.
In zijn klassieker zingt Boudewijn de Groot ‘Na 22 jaren in dit leven, maak ik een testament op van mijn jeugd.’ Wie zou nu nog na 22 jaar al zijn jeugd als een afgesloten
Onderzoeksjournalist Frank van Kolfschooten ontdekte spectaculaire zaken van wetenschappers die onderzoeksresultaten vervalsen of het werk van collega’s overschrijven.
In de jaren vijftig van de vorige eeuw wist Greet Hofmans, een soort Jomanda avant la lettre, het Koninklijk Huis in twee kampen te splijten: Prins Bernhard en zijn dochters aan
