De Mengpanelen van de letteren

Tegenwoordig lijken de grenzen van de literatuur steeds doorschijnender te worden: poëzie begint meer en meer op proza te lijken. Columns krijgen poëtische trekken en romans krijgen steeds essaystischer trekken. Graphic Novels als Watchmen bevatten op hun beurt weer hele stukken proza. Hoe uniek is dit verschijnsel en wat zijn de mogelijke oorzaken en gevolgen?

Het werk van schrijver, dichter en literatuur­wetenschapper Ellen Deckwitz (Deventer, 1982) is een mix van donker en licht, van lach en mokerslag. Niet voor niets noemde collega Ingmar Heytze haar oeuvre de liefdesbaby van Mary Poppins en Tim Burton.

In 2011 debuteerde ze met de dichtbundel De steen vreest mij waarin via 28 gedichten een tragische familiegeschiedenis wordt ontrafeld. De bundel werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs voor het beste poëziedebuut, en opgevolgd door de bundels Hoi Feest (2012, C.C.S.Cronestipendium) en De blanke gave (2015). Sinds 2015 is ze actief als columnist voor onder meer NRC Handelsblad, De Morgen en De Taalunie, waarin ze schrijft over literatuur, cultuur en sport. Verhalen van haar hand verschenen onder meer in Gekrenkt en Hongerig (Das Mag,2016). Deckwitz is bovendien auteur van het alom geprezen boek gedichten-begrijpen-voor-beginners, Olijven moet je leren lezen (2016), waarvan er inmiddels meer dan tienduizend exemplaren zijn verkocht.

Deckwitz is een bevlogen schrijfdocent, die de afgelopen tien jaar aan diverse universiteiten, hogescholen en middelbare scholen creative writing en literatuuranalyse doceerde.